25-05-2016

“Naar de wc gaan doe je maar in je eigen tijd”

Een dag vol verhalen. We spreken Brian die van zijn achttiende tot zijn achtentwintigste om de vijf maanden naar nieuw werk heeft moeten zoeken. Zijn droom: “Een goed leven waarin je jezelf kan ontwikkelen.”

Werk je ergens langer dan vijf maanden, dan is het bedrijf verplicht je in vaste dienst te nemen. En dus word je er voor die tijd weer uitgegooid. Werk vinden is een hels karwei en je hebt geld nodig om je papieren in orde te maken voor de volgende sollicitatie. Brian vertelt: “Volgens de overheid heb je €18,- per dag nodig om van te leven. Bij mijn slechtste werkgever verdiende ik slechts €5,- per dag. Langer werken dan acht uur was geen uitzondering. Naar de wc gaan mocht niet, dat is immers privé.”

Bij mijn slechtste werkgever verdiende ik slechts €5,- per dag.

Brian vertelt en wat ik zie is een leuke, spontane jongen, die geen andere opties heeft dan elk werk dat voorbij komt aan te nemen. Ineens besef ik me dat ik een T-shirt bij me heb waarop staat ‘made in the Philippines’. Het komt heel dichtbij nu. Ik voel me schuldig. Tijdens de lunch biecht ik het op. Ik geef aan dat ik nog veel bewuster ‘schone kleren’ moet gaan kopen. Anna-Leah, een medewerker van een andere organisatie, geeft een antwoord waar ik niet op gerekend had. “Schone kleren kopen is beter, maar daarmee lossen we de problemen nog niet op. Het systeem blijft ook hiermee in stand. Wij moeten vanuit onze eigen kracht gaan produceren,” zegt zij.

Ineens besef ik me dat ik een T-shirt bij me heb waarop staat ‘made in the Philippines’. Ik voel me schuldig.

Brian heeft nu een vaste baan gevonden omdat hij in contact kwam met de Young Christian workers die hem wezen op zijn rechten. Inmiddels werk hij voor deze organisatie en is zijn droom veranderd. “Nu wil ik dat andere ‘contractwerkers’ ook zo’n goed leven krijgen als ik en zich kunnen ontwikkelen. Want dat is wat ieder mens toch wil in deze wereld?”