13-09-2016

Verrassend hoopvol

Zag ik op tegen vandaag? Nee. Ondanks mijn stemming gisteren, keek ik uit naar ons eerste echte werkbezoek. Vanochtend al vroeg in de auto want het zou druk zijn op de weg. De president bleek echter enkele dagen geleden een nationale feestdag te hebben uitgeroepen vanwege de hadj (pelgrimstocht naar Mekka). De verkiezingen naderen en je moet wat doen om kiezers te lokken.

Om 7.15 uur stonden we bij het project Tushirikiane Africa (TUSA), solidair Afrika. Het is een door Mensen met een Missie gesteund lokaal initiatief, waarbij vluchtelingen andere vluchtelingen helpen. Informatie wordt grif gedeeld. We ontvangen zelfs een organogram. Spreekt mij – iemand die in het dagelijks leven vooral bezig is met zakelijke kredietverlening – natuurlijk erg aan. Ik verloochen mijn afkomst sowieso niet als ik vraag naar hoe ze aan hun financiële middelen komen. Geen verrassing dat dit vooral van giften is.

Elkaar helpen ondanks verschillen

Bijzonder is dat vluchtelingen hier als vrijwilliger andere vluchtelingen helpen. Ondanks alle verschillen gaat men uit van wat verbindt. Iedereen hier is zijn huis en land ontvlucht. De barre omstandigheden waaronder ze dat hebben moeten doen, gaan elke verbeeldingskracht te boven. Stuk voor stuk spreken ze van de ontreddering die ze voelden. En de hulp die zij krijgen. TUSA is die goede buur die beter is dan die verre vriend. Velen spreken over hun “solidairity-group” als nieuwe familie. Binnen deze groep zorg je voor je elkaar. De kracht van het ergens bij horen, bij iemand horen, wordt hier zeker niet onderschat. En wat heb ik dat tot vandaag onderschat.

De kracht van het ergens bij horen, bij iemand horen. Wat heb ik dat tot vandaag onderschat.

Vrede en vrijheid

En dan gaan we één van de vele kleine, schijnbaar ondoordringbare, wijkjes in. Huisjes, ik bedoel kamers, van golfplaten. In één van die kamers woont een familie van dertien personen. Drie gezinnen gevlucht uit Congo. Ze zijn nu een jaar hier. Het verdriet is nog vers, op momenten ook haast fysiek voelbaar.
Van twee gezinnen is de vader vermoord, van één gezin de vader en moeder. De oudste dochter, amper 19, is nu verantwoordelijk voor haar drie broers en zus. Weg lijken haar dromen. Maar er zit een vechtlust in haar die me zegt dat het wel goed komt. Als ik vraag wat ze willen dat ik vertel in Nederland, dan spreken ze stuk voor stuk hun dankbaarheid uit dat we er zijn. Wat ze vooral willen is vrede! Leven in vrijheid. Hulp voor dagelijkse dingen.

Twee jaar zwerven in een bos

Irene, één van de lokale medewerksters, vertelt ons en de familie haar verhaal. Over vluchten uit Rwanda en twee jaar zwerven in de bossen van Congo. Met drie kinderen! Alleen. Mag ik je vragen dit heel even tot je door te laten dringen. Kies een willekeurig bos in Nederland en stel je voor dat je daar twee jaar rondzwerft. Niet te doen toch? En dan heb ik het alleen over het je voorstellen…. Irene’s verhaal geeft hoop. Kijk waar ze nu staat. Het biedt deze gezinnen perspectief.

Mag ik je vragen dit heel even tot je door te laten dringen?

Hoop 

En TUSA biedt perspectief. De jongste kinderen gaan al naar school dankzij TUSA. De wat grotere kinderen ook. Over de oudste dochters maak ik me meer zorgen. Ze zoeken werk of stage.
Irene blijft nog even praten. Wij kijken buiten wat rond. Bij het weggaan vertelt Irene dat TUSA de beide oudste dochters gaat helpen een opleiding te volgen.

Een mooier voorbeeld van het goede werk van TUSA en Mensen met een Missie konden we ons niet wensen. En ik? Ik ben onder de indruk van wat mensen kunnen. Wat hoop kan doen met mensen. En ik heb hoop. Want naar deze kinderen wordt omgekeken. Deze kinderen krijgen kansen.

En ik? Ik ben onder de indruk van wat mensen kunnen.

23-10-2017

Mensenshandel

Mensenhandel is een complex thema. Soms ‘helpt’ een mensenhandelaar duizenden vluchtelingen hun land te ontvluchten en naar een veiliger land te komen. Maar mensenhandel leidt ook tot gedwongen prostitutie en… lees verder

Reporter: Nienke van Duinkerken
Land: Kenia

20-10-2017

Bedankt!

Na twee weken door Kenia te hebben gereisd, vliegen we terug naar Nederland. Een bijzondere ervaring rijker. Ik wil alle donateurs bedanken voor hun steun aan deze projecten. Het zijn… lees verder

Reporter: Arnold Linnewiel
Land: Kenia