9-06-2016

Veroordeeld op de Filipijnen

“Help mij alsjeblieft mijn proces te versnellen” zegt Anna, 41 jaar en 5 kinderen. Ze barst in tranen uit. Kort daarvoor heeft ze verteld dat ze wordt vastgehouden vanwege de verdenking op het bezit van drugs. “De politie dacht dat wij drugs in huis hadden maar ze hebben tot op heden niets gevonden. Ze stormden ons huis binnen, trokken mij aan mijn haren en slingerde mij heen en weer. Mijn man werd door zijn been geschoten.”

Het is één van de vele verhalen die wij te horen krijgen in de gevangenis. We zitten op een binnenplaats met achter ons uitzicht op wat groen. Lachende gezichten doen vermoeden dat je ergens op een dorpsplein bent beland.

Help mij alsjeblieft mijn proces te versnellen.

Toch is het een bizarre setting. Recht voor mij zie ik mannen achter tralies voor een spiegel hun haren kammen. Ook de vrouwen in een cel daarnaast zijn bezig met hun uiterlijk. Voor Filipino’s is persoonlijke hygiëne heel belangrijk. Ze zijn schoon en wassen iedere dag hun kleren. Dat is in de gevangenis niet anders. De vrouwelijke gevangenen die naast ons komen zitten brengen een walm van shampoo en zeep met zich mee. Hun kleren zien er onberispelijk uit.

Sacha gevangenis
Als de verhalen los komen, wordt duidelijk dat iedereen haar eigen trieste verhaal heeft. Niemand in deze gevangenis is veroordeeld. Iedereen zit in voorarrest, soms al jaren. Zo vertelt Maria (28 jaar 2 kinderen): “Ik zit hier nu al 2 jaar en 2 maanden en ben pas twee keer ondervraagd, het proces wordt steeds uitgesteld.” Charmaine (38 jaar, 3 kinderen) laat weten: “Ik zie mijn kinderen maar 1 keer per jaar, ze hebben geen geld voor de bus.”

Niemand in deze gevangenis is veroordeeld. Iedereen zit in voorarrest, soms al jaren.

Nadat wij een idee hebben gekregen van hoe het leven van een gevangene eruit ziet, besluit ik de kaarten en tekeningen te geven die mijn vrienden en familie in Nederland hebben gemaakt. Het is een emotioneel moment. Zo bijzonder om te zien hoe de vrouwen dit waarderen. Als kinderen zo blij. Van alle kanten hoor ik namen van mensen die mij zo bekend voorkomen. Wie is Sylvia, wie is Ariska, Nikol, Conchita, Theo…? Ze willen weten wie dit kaartje geschreven heeft. Het is een klein gebaar dat zo enorm goed doet. Hoe simpel kan het zijn.

Wil je zien hoe ons bezoek aan de gevangenis eruit zag? Bekijk dan dit filmpje: