23-02-2017

Twee werelden

Het is een beetje zoals toen ik, jaren geleden, terugkwam uit Ethiopië. Maar dat was nadat ik er twee jaar gewoond had, en in India was ik slechts twee weken. Maar toch: deze dagen leef ik een beetje in twee werelden.

In het winterse, nu in februari nogal fletse Nederland én in het warme, zonnige India met overal kleur, waar je maar kijkt. Op de A13, waar auto’s in min of meer gelijk tempo langs elkaar zoeven én op chaotische wegen met knetterende tuk-tuks, wandelaars, dieren en onafgebroken toeterende wagens. Dat zal vast wel weer overgaan; ik ben ook nog maar net terug. Maar voorlopig wil ik het nog wel even vasthouden. Bijna iedere ochtend word ik wakker met een hoofd vol India na weer een avontuurlijke dromennacht. Toegegeven, twee keer naar de prachtige film ‘Lion’ gaan, die zich in India afspeelt, helpt dan niet echt. Ook heeft ons reporters-groepje elkaar dagelijks via WhatsApp nog veel te vertellen. Gezellig! We hebben iets bijzonders gedeeld: India was zowel prachtig als schokkend. Maar we hebben ook ontzettend veel plezier gehad en meegeleefd met elkaars levens en verhalen.

Bijna iedere ochtend word ik wakker met een hoofd vol India.

Een paar mensen en beelden komen steeds terug. Het prachtige Dalit meisje in haar spierwitte bloesje, dat steeds met ons meeliep terwijl we haar dorp bezochten. Samen hebben we tientallen foto’s van haar, waarop ze onbevangen met glanzende ogen en een glimlach de camera inkijkt. Wat zal zij, als uitzonderlijk mooi meisje, nog gaan meemaken in haar leven? Gaat ze naar school? Zo ja, steunen haar ouders haar dan daarbij? Op welke manier zal het veelkoppige discriminatie-monster waar iedere Dalit mee te maken krijgt, haar treffen? Kan de lokale partnerorgansatie van Mensen met een Missie, Mahalir Vidiyal Trust, waarin ik zeker vertrouwen heb, haar beschermen? Of alleen optreden als er al onrecht is geschied?

Wat zal zij, als uitzonderlijk mooi meisje, nog gaan meemaken in haar leven?

 

De sympathieke mister Basavaraj, die welwillend tijdens zijn curry-ontbijtje, op ons verzoek, in een boterham met hagelslag hapt. Die ons een lief welkomstboeketje bloemen overhandigt als we uit de bus stappen. Die enthousiast meeklapt tijdens liedjes die we in een van de dorpen voor elkaar zingen. Die ons alles, alles wil vertellen over zijn levenswerk: opkomen voor de rechten van de Adivasi – in zijn mini-kantoortje komt iedere ordner van de plank om ons een volgend relevant document te tonen.

 

De sympathieke mister Basavaraj, die welwillend tijdens zijn curry-ontbijtje, op ons verzoek, in een boterham met hagelslag hapt.

Het plezier van een groep uitgelaten kinderen met allemaal een clownsneusje op! Onze eigen Margriet zorgde als clown Perla voor een vrolijk afscheid van de medewerkers en kinderen van het weeshuis van MVT waar we verbleven. Clowns zijn altijd en overal leuk! Twee werelden worden één.
Ik kan hier nog wel even mee doorgaan. De reporterreis naar India was mooi en betekenisvol, de vele verhalen die we gehoord hebben aangrijpend, en de mensen die ik heb leren kennen zijn me nu dierbaar. De twee werelden – hier en daar – zullen langzaam maar zeker in elkaar overgaan en hebben mijn wereldbeeld verrijkt. En daar ben ik blij mee.

Twee werelden worden één.

Wil je net als Annemiek opkomen voor de Dalits en Adivasi in India?

Doneer