20-09-2016

Terwijl de wereld toekeek

Is dit wel het moment om deze blog te schrijven? Ik twijfel of woorden de emoties kunnen uitdrukken die ik vandaag heb gevoeld. Maar laat ik het in elk geval proberen.

Kibera, dé sloppenwijk van Nairobi. De afgelopen week zijn we er al een paar keer voorbij gereden. De grootte was al indrukwekkend. Het uitzicht minstens zo adembenemend als de geur zou blijken te zijn.

De bekende Singer naaimachines

De dag begint nog aardig hoopvol. Bij onze aankomst staat een groep schoolkinderen te zingen en te bidden. De Brothers of Charles Lwanga zijn hier gestart met het bieden van hulp aan tienermoeders uit de sloppenwijk. In de loop van de jaren is dit uitgebreid met scholing en onderwijs voor zowel de tienermoeders als hun kinderen, maar ook voor jongeren die graag willen en er is zelfs een school voor gehandicapte kinderen.

We krijgen een rondleiding. Naast basisonderwijs zijn hier opleidingen voor kapsters, elektriciens, automonteurs, naaisters en koks. De Singer-naaimachines zien er bekend uit en de mandazi’s smaken heerlijk.

De geur..

Kibera, NairobiMaar dan gaan we de sloppenwijk zelf in. Op bezoek bij een aantal leerlingen, de meeste tienermoeder. Er zijn geen woorden om te omschrijven wat het begrip sloppenwijk inhoudt. De geur. Het afval. De uitwerpselen. Soms (of misschien wel vaak) gewoon van mensen. De hutjes. Kamertjes van golfplaat en modder waarin hele gezinnen leven. Eén bed, 2 volwassenen en 5 kinderen, reken zelf maar uit. Kruip door, sluip door wegen, of eerder steegjes. Kippen. Honden. Waslijnen vol was. Afval, overal waar je kijkt. Stromend water, of water? In elk geval stromend. Bij gebrek aan riool. Spelende kinderen. Had ik al afval gezegd? Hutjes waar mensen spullen verkopen. Ouderwetse kolen. De lucht een mix van brand- en rioollucht. En nog schieten woorden tekort.

Een voortdurend gevoel van tekort schieten

Sowieso overheerst een voortdurend gevoel van tekort schieten. Tekort schieten van de wereld. Tekort schieten van mezelf. Want het kan toch niet zo zijn dat mensen hier leven?

While the world watched, while the world listened and remained silent.

(Holocaustmemorial Miami)

Even schrijnend als hoopvol

We bezoeken achtereenvolgens Cynthia (23 jaar, 1 dochter van 2 jaar), Marcella (17 jaar, geen kinderen), Phyllis, (25 jaar, 1 dochter van 6 en een zoon van 4 jaar), Anne (26 jaar, 3 dochters, respectievelijk 10, 6 en bijna 3 jaar). Hun verhalen zijn even schrijnend als hoopvol. De vrouwen, meisjes nog,  leven in erbarmelijke omstandigheden, maar krijgen dankzij de Brothers of Lwanga wel een opleiding.  Hun kinderen gaan naar school. Je proeft de hoop van een moeder op een betere toekomst voor haar kinderen.

Schijnheilig

Meer dan eens slik ik mijn tranen weg. Mijn verdriet voelt schijnheilig. Over twee dagen vlieg ik terug naar mijn vertrouwde Nederland. Ik heb geen idee hoe zij zich voelen, hoe zij zich staande houden. Kan me nog niet een klein beetje verplaatsen in hun omstandigheden. Weer voel ik hoe makkelijk het is met een oordeel klaar te staan, zonder werkelijk een idee te hebben van wat deze meisjes door maken.

Geen ramptoerist

Vreemd genoeg voel ik me ook bevoorrecht. Dankzij Mensen met een Missie krijg ik de kans een sloppenwijk te bezoeken en met eigen neus en ogen in elk geval een beetje te ervaren wat een sloppenwijk nu eigenlijk is. Als reporters zijn we geen ramptoerist; we gaan echt met de mensen in gesprek en, hoe vreemd het misschien ook klinkt, de mensen zijn blij met onze komst.

Niet te bevatten

De hele dag is dubbel; een ervaring die je niet had willen missen en die tegelijkertijd gemist kan worden als kiespijn. Ik kan niet uitleggen hoe het voeltKibera, Nairobi wanneer een meisje vertelt haar opleiding te willen afronden, zodat ze geld kan verdienen, om haar kind naar school te sturen, terwijl haar eigen moeder wil dat ze stopt en geld gaat verdienen voor het gezin.

Je kinderen steunen in het realiseren van hun dromen, is niet vanzelfsprekend wanneer je honger hebt en de huur moet betalen.

Of wat te denken van een meisje dat zich afvraagt of ze de opleiding wel af kan maken, omdat ze geen geld heeft voor de materialen. En met materialen bedoelt ze als aankomend kapster niet meer dan shampoo en dergelijke. Wat kost nou een fles shampoo? Niet te bevatten.

’s Avonds praten we in het Mill Hill Guesthouse langer na dan anders… P.S. mocht dit ook jou niet onberoerd laten, kijk dan eens op mensenmeteenmissie.nl

23-10-2017

Mensenshandel

Mensenhandel is een complex thema. Soms ‘helpt’ een mensenhandelaar duizenden vluchtelingen hun land te ontvluchten en naar een veiliger land te komen. Maar mensenhandel leidt ook tot gedwongen prostitutie en… lees verder

Reporter: Nienke van Duinkerken
Land: Kenia

20-10-2017

Bedankt!

Na twee weken door Kenia te hebben gereisd, vliegen we terug naar Nederland. Een bijzondere ervaring rijker. Ik wil alle donateurs bedanken voor hun steun aan deze projecten. Het zijn… lees verder

Reporter: Arnold Linnewiel
Land: Kenia