11-02-2016

Strijd tegen gruwelijk Zuid-Afrikaans ritueel

We lopen over een smal uitgesleten zandpad dat licht stijgend de hoogte in gaat. Dit is helemaal “rural area”. We bezoeken het Emthonjeni project wat door Mensen met een Missie wordt gesteund. Emthonjeni is het woord voor “bron van leven”. Jonge vrouwen en meisjes worden zich o.a. bewust gemaakt van het feit dat traditionele rolverhoudingen binnen het gezin geen vaststaande en onveranderlijke gegevens zijn.

We naderen een groepje huisjes aan de linkerkant op de heuvel. Een van hen is gebouwd in de traditionele ronde vorm. Een vrouw in een prachtige groen shirt en zwarte rok wacht ons op. Het is Sibongile, zij geeft leiding aan dit project. Door haar worden we uitgenodigd om in de ronde hut met rieten dak naar binnen te gaan. De vloer is netjes aangeveegd, een aantal plastic stoelen en bankjes staan op ons te wachten om plaats te nemen. Aan een kant van de muur staat een tafel rijkelijk voorzien van voedsel. Een aantal jonge vrouwen wacht ons op en zij vertellen over hun strijd om de verhoudingen in de thuissituatie te veranderen. Ik schrik van de verhalen over huiselijk geweld, het lijkt bijna een onvermijdelijk gegeven in deze cultuur. Maar deze vrouwen pikken het niet langer. Zij weten dat elke verandering niet zonder slag of stoot gaat en schrikken er niet voor terug.

“Huiselijk geweld lijkt bijna een onvermijdelijk gegeven in deze cultuur. Maar deze vrouwen pikken het niet langer.”

Ze vertellen over de “traditie“ om jonge vrouwen te “schaken”. Een groepje mannen neemt de vrouw mee naar een plaats waar ze wordt mishandeld en verkracht. Soms worden diepe sneden in de armen gekerfd waarin een verdovend middel wordt aangebracht zodat ze zich niet meer kunnen verdedigen. Als we met Sibongile weer buiten staan zie ik de vreselijke littekens op haar arm. Het beneemt me de adem, ook zij was een slachtoffer. Hoe kom je zo sterk uit dit afschrikwekkend ritueel? Alles wordt stil van binnen en ik weet me niet goed meer te verhouden tot deze andere wereld waarin ik terecht ben gekomen. Tegelijkertijd realiseer ik me des te meer hoe belangrijk de steun uit Nederland is. En dat het er toe doet.

“Als we buiten staan zie ik de littekens op haar arm. Het beneemt me de adem: ook zij was een slachtoffer.”

Als we teruglopen naar de auto loopt een groep meisjes ons tegemoet. Ze komen terug van school. Een aantal van hen wordt door Emthonjeni begeleid. Ze lachen verlegen en zwaaien. Ik kijk ze na en hoop dat zij een beter leven tegemoet gaan.

25-02-2016

Leven in en van puin

We zijn vandaag in township Sobantu aan de rand van Pietermaritzburg. Naast deze sloppenwijk is een gigantisch vuilnisbelt gelegen. De typische lucht van verrotting en verbrand plastic komt me tegemoet. Het… lees verder

Reporter: Bieke De Mol
Land: Zuid-Afrika