7-12-2016

Reporters in Indonesië: vijf onvergetelijke dingen

Bij terugkomst somt reporter Saskia de 5 dingen op die de 100 reporters reis naar Indonesië onvergetelijk maakten:

1: De thema’s

‘Mensenhandel? Daar heb ik geloof ik niet echt iets mee.’ Ik weet nog goed dat ik dat aan het begin van de reis dacht. Totdat we de mensen spraken die elke dag bezig zijn om mensenhandel te voorkomen. En de mensen die het zelf hadden meegemaakt. Hoe verder we kwamen in de reis, hoe meer stukjes van de puzzel we kregen, en hoe duidelijker werd hoe complex het eigenlijk is. Tegen het einde van de reis wilde ik alleen maar nog meer weten. Alsof ik de puzzel onaf moest achterlaten.

2: De groep

Een groepsreis? Het leek me zoiets als je laten opsluiten in het Big Brother huis.
Waarom zou je jezelf dat vrijwillig aandoen? Maar ik ben nu een week terug en zag vanmorgen een foto van ons groepje op Facebook en dacht: ‘Hè, ik mis jullie!’ Hoe je tijdens een bezoek je teammaatje naast je kan aanstoten als je het verhaal even niet meer volgt. Hoe we tijdens het avondeten vaak helemaal vol zaten van de ervaringen van de dag en met het Bintang-bier op tafel grip probeerden te krijgen op de thema’s. Hoe we mekaar ook opvingen wanneer het een pittige dag was geweest. En natuurlijk ook de grappen en grollen.

saskia-mulder2

3: De mensen

Of is helden een betere term?

Twee weken lang hebben we mensen mogen ontmoeten die elke dag met hun poten in de modder staan. Die elke dag strijden om de wereld een beetje beter te maken.

En die dingen doen, ook al doen ze het op klein schaal. Elk mensenleven telt. Wanneer je in Indonesië iemands hand schudt, brengen ze hun hand daarna naar hun hart. Alsof je daar een plekje van ze krijgt. Zij hebben absoluut een plekje in het mijne.

4: De selfies

‘Willen jullie een selfie maken?’ Nooit gedacht dat die ene zin zoveel internationale bruggen kan bouwen. Zelfs als onze gastheren of -vrouwen geen woord Engels spraken, op het moment dat de selfie werd gemaakt, verdween elke barrière. Ik word nog elke keer blij als ik naar ze kijk. Ook omdat het prachtige portretjes zijn, die tezamen een verhaal van diversiteit en toch verbondenheid vertellen. Over culturen, nationaliteiten en religies heen.

5: Het reporter-zijn

Man, wat was dat gaaf. Ik had nooit gedacht dat ik vloggen zo leuk zou vinden! De eerste keer dat ik mijn camera op mezelf richtte en ertegen moest gaan praten, keek ik goed om me heen of er niemand in de buurt was. Maar toen ik eenmaal over de drempel heen was, kreeg ik er zoveel energie van! Het allerleukste vond ik denk ik dat ik het gevoel had alsof ik op een soort ontdekkingstocht was, waarin ik daadwerkelijk mensen kon laten meebeleven. Dat ik zelf nog niet begreep wat ik voor me zag, maar dat dat niet uitmaakte. Dat dat het juist interessant maakt. Hoe of wat, weet ik nog niet, maar het gaat zeker nog een vervolg krijgen.