8-09-2016

Mijn reis als reporter naar de Filipijnen, ‘punto de vista’

Een tiendaags avontuur met boottochten over helder blauw water. Lange ritten over hobbelige bergwegen met onderweg heerlijk voedsel en hartverwarmende vriendelijkheid. In slaap vallen met een orkest aan natuurgeluid en weer wakker worden van een kleurrijke zonsopkomst, omringd door palmbomen, zee en verder niks. Ontvangen door een pastoor die roept: “we are one”, en dan ‘s avonds achter de kerk onder het genot van een klein likeurtje, een open gesprek en een paar goede grappen! Dat was één kant van de reis, de andere kant bestond uit bijzondere ontmoetingen met krachtige mensen die ons vertelden over de zaken die zich afspelen achter de schermen van dit decor.

Verfrist en hoopvol

Ik ging als reporter op reis en mijn blik is weer verfrist, ik raakte geïnspireerd en ging hoopvol weer naar huis. Ik leerde van de mensen dat iedere stap vooruit er één is en dat met vastberadenheid een hoop bereikt kan worden. Hier wordt samengewerkt met een gezonde dosis humor voor zaken die er toe doen.

Op 21 mei vertrok ik met nog vijf andere reporters naar de Filipijnen. Een paar maanden eerder was ik getagd op Facebook en ik had een kennismakingsgesprek en een voorbereidingsmiddag bij Mensen met een Missie op kantoor gehad. Nu was het dan zover. Met vijf onbekenden zit ik in het vliegtuig en heb nog zo`n 17 uur te gaan. Eenmaal aangekomen, leren we Alfons en Evelien kennen. Zij werken voor Mensen met een Missie op de Filipijnen en zullen ons de komende tien dagen kennis laten maken de lokale partnerorganisaties van Mensen met een Missie. Alfons werkt hier al zo`n vierendertig jaar en beschrijft de Filipijnen als zijn moederland. Alfons zal ons tijdens de reis mooie lessen over solidariteit en ‘punto de vista’ geven.

Corruptie, bedreiging en erger..filipijnen reis eiland

De mensen die wij ontmoeten, zetten zich in voor rechtvaardigheid in de breedste zin van het woord. Of het nu gaat om arbeiders die worden uitgebuit en om de vijf maanden op zoek moeten naar een nieuwe baan omdat een vast contract simpelweg bijna nooit een optie is. Of dat het nu gaat om een boer die op slinkse wijze van zijn land gewerkt wordt. En met slinks bedoel ik vervalste documenten, corruptie, bedreiging en soms nog erger. Ook kan het gaan om zeven jaar in voorarrest zitten voor dertien aanklachten waarvan je niet wist dat ze tegen je liepen. Dit omdat je lid bent van een mensenrechtenorganisatie. Het lidmaatschap op zich is niet strafbaar, maar wel veel van de daarbij behorende activiteiten. De gevangenis is uiteraard heel anders dan in Nederland, daar wil je niet zijn.

Vooruitgang met kleine stappen

Bij alle mensen die we spreken valt mij hun kracht op, het zijn stralende mensen met een helder doel voor ogen: samenwerken en vastberaden opkomen voor rechten. En dit werpt vruchten af, de boer die van zijn land gewerkt dreigde te worden, woont nog op zijn land. De politiek gevangene die wij spreken, heeft zicht op vrijlating. Steeds meer arbeiders zijn op de hoogte van hun rechten en komen hiervoor op. Dus met kleine stappen wordt hier vooruitgang geboekt!

Toeristen versus lokale bevolking

Tijdens de laatste dagen van de reis krijgen we te zien wat economische ontwikkeling óók kan betekenen. We reizen af naar de provincie Casiguran, hier overnachten we bij Father Joefran. Een lokale pastoor die zich inzet voor het behoud van dit gebied en het bestaan van de lokale bevolking. Hij verzet zich tegen de ontwikkeling van een economic zone. Een zone bestaande uit een vliegveld, industrie, hotels en beperkte woongelegenheid voor de lokale mensen. “Hier wordt niet aan het belang van de bewoners gedacht maar aan het belang van de investeerders”, vertelt Father Joefran. Ik ben het met hem eens.

vera2

Er is namelijk behoefte aan elektriciteit en schoon drinkwater, maar hier wordt geen gehoor aan gegeven. Bewoners worden daarentegen zonder pardon van hun land gestuurd en bij verzet soms met de dood bedreigd. Onderweg kijken we uit op rijstvelden, groene heuvels, palmbomen, lege stranden… Kortom een prachtig plaatje, waar de Filipijnen bekend om staan. Wat zonde als dit zou veranderen in een toeristisch kustgebied.

Met de boot varen we naar het schiereiland San Ildefonso. Hier maken wij kennis met de Agta, een inheemse bevolkingsgroep die hier al generaties lang leeft van de natuur. Helaas dreigt dit te veranderen door de economische ontwikkeling die hen te wachten staat. Van hen wordt verwacht dat ze toeristen zullen vermaken voor wat geld. Wederom wordt er geen gehoor gegeven aan de wensen van de lokale mensen: schoon drinkwater, school voor de kinderen en een vredig bestaan.

Eerdere nachten op andere strandenFilipijnen

We overnachten ook op San Ildefonso, we worden wakker onder palmbomen en zijn getuige van een prachtig kleurrijke zonsopkomst. Ik word me pijnlijk bewust van eerdere ochtenden op andere stranden. Wat zou daar aan vooraf gegaan zijn? Waar heb ik onbewust aan mee gedaan? En hoe ga ik hiermee om tijdens mijn volgende reizen? Dit is “punto de vista” vertelt Alfons. Vanuit welke hoek bekijk je dingen? Door solidair te zijn met de ander, kom je achter zijn of haar behoeften. En zo kun je samen vooruit.

Gelukkig wordt ook in dit gebied gestreden voor gerechtigheid en dit heeft ervoor gezorgd dat de ontwikkeling van de economic zone is afgeremd. Het budget voor de ontwikkeling is door de overheid verlaagd omdat de ligging ongunstig bleek in verband met tyfoons. Dat valt ons ook op als we door het gebied rijden en door een tyfoon geruïneerde gebouwen zien. Nog meer reden om hier hard te werken aan behoud van dit gebied en steun voor de lokale bevolking.

Wat een kans!

Door als reporter op reis te gaan, kreeg ik de kans om mee te kijken vanuit verschillende hoeken, die van de lokale bevolking en van de mensen die voor hen opkomen. Ik raakte geïnspireerd en heb gezien dat er heel veel mogelijk is door samen te werken, mensen bewust te maken, door te zetten en ook nog te genieten van de kleine dingen in het leven!

Wil je ook als reporter op reis?

Meld je aan