2-10-2017

Peacewoman Irene: ‘Dit wil ik nooit meer meemaken’

Als reporter ontmoet ik Irene (49). Haar motivatie om vrijwilliger te zijn zit heel diep. Haar gezin werd in 2008 slachtoffer van het geweld dat uitbrak na de verkiezingen. “Zoiets heftigs wil ik nooit meer meemaken,” zegt ze. Inmiddels staat ze in de wijde omgeving bekend als de Peacewoman.

Irene woont met haar man en zes kinderen in Sondu, een dorp in een prachtige groene omgeving in West-Kenia. Sondu ligt op een knooppunt van drie districten: Kericho, Homabay en Nyamira. Hier wonen en werken mensen van verschillende stammen met elkaar samen.

Geweld na verkiezingen

Irene behoort tot de Kalenjin-stam, haar man Isaac is een Kisii. Deze stammen stonden na de verkiezingen in 2008 lijnrecht tegenover elkaar. De verkiezingen werden gewonnen door zittend president Mwai Kibaki. De Kalenjins hadden vooral op Raila Odinga gestemd. Toen hij verloor, waren de aanhangers van Odinga kwaad op de Kisii-stam. Velen zouden op Kibaki hebben gestemd. Deze beschuldigingen mondden uit in een heftige stammenstrijd en zorgden voor veel slachtoffers in de regio waar Irene en Isaac wonen.

De beschuldigingen mondden uit in een heftige stammenstrijd.

Op de vlucht

Irene valt even stil als ik haar vraag naar haar ervaringen. Terugdenken aan 2008 roept pijnlijke herinneringen op. “We woonden net buiten het dorp. De dagen ervoor waren er al veel spanningen, er waren al Kisii uit voorzorg vertrokken. We hadden onze kinderen voorbereid dat de kans groot was dat we ook zouden moeten vluchten. Rond 20.00 uur hoorden we geluiden rond het huis. We zagen mannen die er heel agressief uitzagen. We twijfelden geen moment en zijn zonder spullen ons huis uit gevlucht. Samen met veel andere gezinnen zijn we die avond opgevangen in het politiebureau.”

Terugdenken aan 2008 roept pijnlijke herinneringen op.

Irene en Isaac

Slagveld

“Het was een compleet slagveld. Meer dan 100 huizen zijn verbrand en veel mensen zijn vermoord. We waren in eerste instantie dankbaar dat we nog leefden, de gevolgen drongen pas later door. Al ons bezit was in een klap weg. Ons huis was in brand gestoken en al ons vee was gestolen. Ook onze landbouwgrond was in beslag genomen, dus de oogst van dat jaar ging verloren.

Al ons bezit was in een klap weg.

Samen opbouwen

“Het Rode Kruis gaf ons kleren, voedsel en tijdelijk onderdak. Later kregen we wat geld van de regering om een stukje land te kopen en een nieuw huis te bouwen. Fijn was dat iedereen meehielp, zelfs buurtgenoten die behoorden tot stammen die ons verdreven hadden. Het land waar ooit ons huis stond, kregen we later terug. Dat is nu onze ‘shamba’, een stuk land waar we mais en bonen telen.”

Vrijwilliger bij CNDI

“Ons leven kreeg langzamerhand weer structuur, maar dit wilde ik nooit meer meemaken. Ik vroeg me af wat ik zelf kon doen, er moest iets veranderen! Zo ben ik vrijwilliger geworden bij het Chikwoyo Network for Development Initiative (CNDI). Ik kreeg trainingen en ben nu bemiddelaar bij bijvoorbeeld huiselijk geweld in families of conflicten over landverdeling.”

Peacewoman

Irene heeft een eigen bedrijfje op de Sondu-markt, een begrip in de wijde omgeving. Ze laat me haar winkel zien: “Ik verkoop frisdrank, melk en snacks en achterin de winkel is een klein kantoortje waar mensen pasfoto’s kunnen maken of kopieën van documenten.” Veel mensen in de gemeenschap weten de weg naar haar winkel te vinden. “Ze noemen me de Peacewoman en komen naar me toe voor advies. Ik neem ze dan even mee naar achter om te horen wat er aan de hand is. Het komt ook voor dat mensen me bellen en ik ze thuis opzoek. Het is dankbaar werk, dat mezelf ook veel heeft gebracht. Het heeft me erg geholpen om alles te verwerken. Peace is now in my heart.”

Ze noemen me de Peacewoman en komen naar me toe voor advies.

De winkel van Irene

We zijn vrienden, geen vijanden

Irene leidt me rond op de levendige markt van Sondu. Ze wijst naar kraampjes en vertelt dat je kunt zien van welke stam de verkopers zijn. De visverkopers zijn vaak Luo, een stam die bij het Vicoriameer woont. De Kisii en Kikuyu zijn wat meer de handelaars en de Kalenjin de landbouwers. We kopen en verkopen spullen van elkaar, we zijn vrienden geen vijanden.”
“Mijn man Isaac is leerkracht op lagere school. Leerlingen van diverse etnische bevolkingsgroepen spelen met elkaar en leren al jong dat het niet uitmaakt tot welke stam je hoort. Vreedzaam samenleven is de basis voor economische ontwikkeling in Kenia. Without peace, there is no development.” Een mooie afsluiting van het gesprek met deze bijzonder krachtige vrouw.”

Without peace, there is no development.

23-10-2017

Mensenshandel

Mensenhandel is een complex thema. Soms ‘helpt’ een mensenhandelaar duizenden vluchtelingen hun land te ontvluchten en naar een veiliger land te komen. Maar mensenhandel leidt ook tot gedwongen prostitutie en… lees verder

Reporter: Nienke van Duinkerken
Land: Kenia

20-10-2017

Bedankt!

Na twee weken door Kenia te hebben gereisd, vliegen we terug naar Nederland. Een bijzondere ervaring rijker. Ik wil alle donateurs bedanken voor hun steun aan deze projecten. Het zijn… lees verder

Reporter: Arnold Linnewiel
Land: Kenia