26-11-2015

Op bezoek bij de moslimgemeenschap in Foumban

Vandaag begint de dag ontspannen met een ontbijt in de prachtige tuin van Tineke die al sinds de jaren ’70 in  Kameroen leeft. Samen met haar Kameroenese man runt ze in Foumban een B&B. In haar tuin staat ook een kleuter- en basisschool die ze ooit begonnen is voor 6 kinderen en inmiddels meer dan 200 leerlingen telt. Het zal normaal gesproken een heel gekwetter zijn in haar achtertuin, maar vandaag niet. Het is zondag, de perfecte dag om kennis te maken met de moslimgemeenschap in Foumban.

Erfrecht

Gisteravond hebben de reporters al kennisgemaakt met imam Zounedou, de secretaris-generaal van de Conseil Superieur Islamique du Cameroun (CSIC). Hij heeft geprobeerd de reporters  in te wijden in de gecompliceerde problematiek van het erfrecht. Inderdaad gecompliceerd, zeker als alles in het Frans wordt uitgelegd. Een belangrijk aspect van de problematiek is dat vrouwen die voor de islam getrouwd zijn, maar wiens huwelijk niet officieel geregistreerd is, de erfenis wordt onthouden door hun schoonfamilie als zij weduwe worden. Hun bezit, bijvoorbeeld het huis, wordt hen dan afgenomen. Daar staat dan de weduwe met haar kinderen, berooid van alles…

Bijeenkomst met imams

De dag begint met een bijeenkomst met imams uit de regio. Imposante mannen in mooi gekleurde gewaden wachten ons op voor een huis tegenover een moskee die nog in aanbouw is. Voorzichtig wordt afgestast hoe zij de positie van de vrouw zien en wat zij denken over de problematiek rondom erfrecht. Al snel wordt duidelijk dat deze mannen van mening zijn dat een moslim goed voor zijn vrouw dient te zorgen, dat God man en vrouw als twee gelijke wezens heeft geschapen en het niet volgens de islam is vrouwen te onterven. Annemiek vindt het prachtige woorden van vriendelijke mannen. Maar ze vraagt zich af wat de vrouwen hier zelf over zouden zeggen.

Kameroen man

Na de lunch die we samen met de imams nuttigen bij een eetgelegenheid in de buurt, staat de bijeenkomst met een vrouwengroep op het programma. Het is het werk van deze vrouwengroep dat Mensen met een Missie via de CSIC ondersteunt. In het huis waar de bijeenkomst plaatsvindt zit al een twintigtal vrouwen. De imams gaan achterin zitten en kijken toe hoe de reporters plaatsnemen om met de vrouwen in gesprek te gaan.

Vrouwen spreken vrijuit

“Ik vraag me af of die vrouwen wel vrijuit durven spreken, met die imams erbij”, reageert Annemiek. Dat wordt meteen duidelijk. De directrice van de vrouwengroep neemt het woord en geeft de imams meteen een veeg uit de pan. “Hartelijk welkom aan onze vrienden uit Nederland. Ten eerste bied ik mijn excuses aan dat jullie naar een eetgelegenheid moesten gaan om te lunchen. Als er gasten zijn, breng je die niet naar een restaurant om te eten, maar dan ontvang je die thuis! Maar dat het anders is gelopen, is niet mijn schuld maar hun schuld!” Verwijtend wijst ze naar de imams. “Zij hebben dat zo georganiseerd. Volgende keer eten jullie bij mij thuis. En slapen jullie ook hier, al moeten we op de grond liggen!” De toon is gezet. De vrouwen geven duidelijk aan waar de imams ondersteuning bieden in hun werk, maar ook waar de traditie het leven van de vrouwen tot een hel kan maken. Er volgt een eerlijke uitwisseling over veel verschillende onderwerpen. De rol van de vrouw in de islam, polygamie, voorlichting over anticonceptie. Er wordt uitgelegd hoe deze vrouwen andere vrouwen over hun rechten en het belang van het laten registreren van hun huwelijk informeren.

Een echte ontmoeting

Als de vrouwen de kans krijgen, stellen ze ook vragen aan de  reporters. “Met welke problemen kampen wij in Europa?” “Hoe denken mensen in Nederland over mensen met een zwarte huidskleur?” De vluchtelingenproblematiek komt voorbij, de opvoeding van kinderen, eenzaamheid en individualisme. Twee totaal verschillende werelden komen samen. Met respect voor elkaars overtuiging worden ideeën uitgewisseld. Een echte ontmoeting.

Aan het eind van de middag worden geschenken uitgedeeld. Het is als teken van dankbaarheid. “Jullie hebben zo’n lange reis gemaakt, zijn helemaal naar Foumban gekomen om over onze problematiek te horen. Daarvoor zijn we jullie heel dankbaar”. Iedere reporter krijgt een prachtig gewaad aan.

Bij de laatste zonnestralen wordt nog een ‘foto de famille‘ gemaakt. Voordat het helemaal donker is, vertrekt iedereen naar huis. Opnieuw een lange dag, met een bijzondere kennismaking. Morgen staat de reis terug naar Yaoundé op het programma.

Femke van der Biezen