8-02-2017

Zuid India: Two steps forward, three steps back

Er borrelt iets in mij, al dagen. In mijn buik. Het wil naar buiten, maar het weet niet hoe. Ik ben nu drie dagen terug uit Zuid-India en ik zie de vele gezichten van de mensen die ik in de ogen heb gekeken nog steeds voor me. Jonge en oude mensen, mannen, vrouwen en kinderen. Hun blikken vrolijk, gelaten, vriendelijk, kritisch, niet te peilen, zelfverzekerd, gastvrij, smekend, verlegen, onbevangen, verdrietig, hoopvol.

Ons reportersgroepje heeft heel wat kilometers gemaakt. Van de westkust zijn we gezigzagd naar de oostkust in een blitse bus met gordijntjes, disco-verlichting en maar liefst twee melodieuze toeters. Iedere meter is vol indrukken: vrouwen in felgekleurde sari’s, scheurende tuk-tuks, doodkalm overstekende koeien, rennende jongetjes op blote voeten, minuscule kleurrijke winkeltjes en apen langs de weg, hopend op etensresten die weggebruikers achterlaten. Ik vind het heerlijk om weer in een warm, levendig land rond te reizen en de vele zware geuren op te snuiven.

India

Annemiek (midden) onderweg in India

Onwrikbare ongelijkwaardigheid

We zijn in India om te leren begrijpen hoe inheemse Adivasi en de kasteloze Dalits gediscrimineerd en achtergesteld worden in hun dagelijks leven. Het is steeds hetzelfde verhaal: voor de wet is iedereen gelijk, maar in de praktijk werkt dat niet zo. Tot in de haarvaten van de Indiase samenleving is het beginsel van de ongelijkwaardigheid van mensen al eeuwenlang een keiharde realiteit.

Het is steeds hetzelfde verhaal: voor de wet is iedereen gelijk, maar in de praktijk werkt dat niet zo.

De lijst van problemen is eindeloos. Adivasi en Dalits worden van hun land verjaagd; krijgen geen voorzieningen als water, elektriciteit of toegang tot het wegennet. Kinderen gaan vaak niet naar school, omdat het te ver is of omdat hun ouders ontmoedigd zijn. Vrouwen worden mishandeld en verkracht, daders blijven ongestraft. Ze zijn de goedkoopste dagloners, de straatvegers, wc-schrobbers, de lijkverbranders.

Wat ik zo naar vind, is dat dit alles niet aan een gebrekkige infrastructuur of gebrek aan overheidsmiddelen ligt. Nee, het is de diepe overtuiging van de gemiddelde Indiër dat deze mensen minderwaardig zíjn. Sterker nog: bestuurders kronkelen zich in de meest creatieve bochten om deze gevestigde orde vooral te laten bestaan. Wie wil er nu graag zelf de vuiligheid opruimen?

Het ligt aan de diepe overtuiging dat deze mensen minderwaardig zijn

Iedere dag krijg ik weer nieuwe informatie, die me boos maakt. Om hun kasteloze positie, die gelieerd is aan het Hindoeïsme, te verbeteren hebben vele Dalits zich lang geleden bekeerd tot het christendom. Maar de kerk werkt allesbehalve mee. Hun redenering: in het christendom en voor God is iedereen gelijk, dus wij gaan deze discussie niet aan. Gevolg: alles blijft bij het oude. Er lijkt geen ‘way out’ voor de Dalits en Adivasi te bestaan.

De kracht van de wet en verhalen

Maar dat is gelukkig toch wel zo. De mensenrechtenorganisaties die, gesteund door Mensen met een Missie, met het wetboek in de hand onvermoeibaar opkomen voor de rechten van de Dalits en Adivasi, zijn succesvol – zaak na zaak. Is er een zaak gewonnen en wordt het toch niet uitgevoerd? De weg naar de rechtbank begint opnieuw. Two steps forward, three steps back. De wet is de wet. Ik noem de organisaties en zie hun gedreven medewerkers voor me: Neethi Vedhi, Jagruthi, de Mahalir Vidiyal Trust en het Dalit Human Rights Centre. Wat heb ik een bewondering voor hun werk en wat zou ik graag een steentje willen bijdragen!

Met het wetboek in de hand onvermoeibaar opkomen voor de rechten van deze mensen

Want het enige dat ik nu, terug in Nederland, kan doen om het onrecht onder de aandacht te brengen, is er over schrijven. En het verhaal vertellen van enkele mensen die ik ontmoet heb. Misschien kan ik zelfs iets betekenen voor het Dalit-meisje van 14 met ernstige hartproblemen, dat dringend een onderzoek moet krijgen, en misschien een operatie moet ondergaan?

De tijd zal het leren. Wat – ondanks alles – hoopvol is, is het langzame besef bij de Adivasi en Dalits, dát ze rechten hebben. Dat ze gezien en gehoord worden. Er zijn steeds meer mensen die uit de negatieve vicieuze cirkel kunnen stappen. Het zelfbewustzijn en het zelfvertrouwen groeit. En zo begint tenslotte iedere emancipatiebeweging.

Wil je net als Annemiek opkomen voor de Dalits en Adivasi in India?

Doneer