6-03-2017

Les over mannelijkheid

De afgelopen twee dagen bezochten we als reporters voor Mensen met een Missie een internaat in Gutierrez, Tekove Katu (eeuwig leven). Na een rit van 2,5 uur vanaf Santa Cruz werden we meer dan hartelijk welkom geheten door de leraren en leerlingen van de school in de vorm van liedjes en optredens en uitgebreide toespraken waarin we minstens 50 keer werden bedankt voor onze komst.

Klein Bolivia

De school is in 1980 opgericht door pater Dino Tarcisio (82 jaar), 4 jaar nadat hij als missionaris naar Bolivia kwam. In tegenstelling tot wat wellicht ons beeld is van “de missie” heeft pater Dino zich altijd ingezet voor de inheemse culturen. Sterker nog, in elke derde zin benoemt hij dat het zo belangrijk is om respect te hebben voor de inheemse culturen en hen te helpen hun identiteit te bewaren.

Over de samenstelling van de groep leerlingen (15-25 jaar) in de school wordt dan ook meerdere keren gezegd dat het een “klein Bolivia” is, omdat zij de culturele diversiteit van het land vertegenwoordigen. Zo zijn er Guarani leerlingen (veruit de grootste groep, omdat de school zich in Guarani gebied bevindt), maar ook Guarayos, Benis, Mojeños en Weenhayabes. De pater zelf is een fantastische, bescheiden, lieve man die na deze 40 jaar ook over zichzelf praat als “Guarani”.

Gutierrez

Padre Tarcisio

De leerlingen volgen een twee jaar durende beroepsopleiding op het gebied van verpleegkunde, voedingskunde (diëtiek) of milieu (en landbouw). Ze hebben telkens 3 maanden les in de school en werken vervolgens 3 maanden in de praktijk. Soms in het dorp waar ze vandaan komen, soms ergens anders. Maar allemaal met het doel om uiteindelijk als verpleegkundige, voedingskundige of landbouwspecialist terug te gaan naar hun eigen dorp om ook daar de mensen te helpen. Het woord “werken” wordt niet genoemd. Het is echt hun missie (hoe toepasselijk) om hun eigen dorp verder te helpen. Als diëtist bijvoorbeeld omdat veel mensen ondervoed zijn. Niet dat ze te weinig te eten krijgen, maar vaak wel te eenzijdig en slecht eten. Of als verpleegkundige, omdat veel mensen nog onnodig lijden aan ziektes die te voorkomen zijn.

Gratis onderwijs

Het bijzondere aan deze school is dat de leerlingen er gratis onderwijs kunnen krijgen. De pater zamelt geld in waarmee hij de opleiding van de kinderen kan betalen. Mensen met een Missie financiert de lessen over “Mannelijkheid” en “Geweld” die eenmaal per maand, op zaterdag worden gegeven door een groep progressieve theologen: Red de teolog@s. Dit wordt bewust geschreven met een @ omdat het zowel vrouwen (teologAs) als mannen (teologOs) betreft. De les over geweld spreekt redelijk voor zich. Er is in Bolivia heel veel geweld tegen vrouwen (door mannen) maar ook kinderen worden regelmatig psychisch of fysiek mishandeld (door beide ouders).

In de lessen is aandacht voor de verschillende vormen van geweld, zodat zij die herkennen en de manieren waarop hiermee om gegaan kan worden. Maar ook worden teksten uit de bijbel gebruikt om aan te geven dat geweld niet hoort bij het geloof. De les over mannelijkheid gaat over hoe een man man kan zijn. In Bolivia heerst, zoals in veel Latijns Amerikaanse landen het mannelijkheidsbeeld van machismo. Oftewel de man is stoer en dominant.

In het klaslokaal hangt een poster waarop een man getekend staat. Hierop zijn aan de linkerkant de negatieve eigenschappen van mannelijkheid geschreven en aan de rechterkant de positieve eigenschappen. De leerlingen hebben dit zelf gemaakt. Zo staat links o.a. egoïstisch en vernietigend en rechts staat (harde) werker, aardig en moedig.

Samenleven als broeders en zussen

Dat de leerlingen op de school één grote familie vormen is heel duidelijk te zien en te voelen. Jongens en meisjes zitten door elkaar bij elkaar aan tafel voor ontbijt, lunch en avondeten, ze helpen elkaar, maken grapjes. Er heerst een hele fijne sfeer en wij voelen ons al na 1 dag helemaal opgenomen.

Ter afsluiting van ons bezoek zegt een van de leerkrachten dat ze hoopt dat we van onze bezoek niet alleen de foto’s en de verhalen meenemen, maar dat we vooral ook ons gevoel voor de mensen daar meenemen in ons hart. Dat doen we zeker. Maar ook de leerlingen doen dat. Want hoeveel ze ook leren van alle lessen en met welke beroepsopleiding ze straks ook terug gaan naar hun dorp om daar hun gemeenschap (verder) te helpen, het belangrijkste dat ze meenemen van hun tijd op deze school is het gevoel van het samen (kunnen) leven met “broers” en “zussen”, van welke achtergrond dan ook.

Rubelia, het behoorlijke opgemaakte meisje dat niet altijd even geïnteresseerd lijkt in onze vragen gaat spontaan rechtop zitten als we haar vragen wat het belangrijkste is dat zij heeft geleerd op deze school. Ze straalt, lacht breeduit en zegt vastberaden “La union!”, de eenheid tussen mensen, van welke achtergrond ook.

De eenheid tussen mensen, van welke afkomst ook, dát is wat ik van deze school meeneem mijn verdere leven in! – Rubelia (20)

Wil jij er net als Monique voor zorgen dat nog meer kinderen les krijgen in Mannelijkheid en Geweld?

Doneer

 

 

 

31-10-2018

Moed

Bijna een maand is alweer voorbij sinds ik terug ben uit Bolivia, maar er is nog geen dag geweest dat ik er niet even aan heb teruggedacht. De reportersreis voor… lees verder

Reporter: Carol Dohmen
Land: Bolivia