3-07-2017

Girlpower in Tapac

In Tapac, het leefgebied van de Tepeth, is het leven zwaar. Droogte en honger zijn aan de orde van de dag. Maar voor meisjes zijn dat niet de enige problemen.

Het lijkt het einde van de wereld, deze prachtige plek tussen de bergen. Het contrast met de hoofdstad Kampala kan bijna niet groter zijn. We zijn in het leefgebied van de Tepeth, op de grens met Kenia. Hoe idyllisch deze omgeving ook is, het leven hier is dat allerminst. De Tepeth hebben het zwaar door de droogte, armoede en een gebrek aan eten. Als meisje krijg je bovendien te maken met vrouwenbesnijdenis en gedwongen huwelijken.

Het leven in Tapac is zwaar door droogte en armoede.

Vanuit de St. Paulus parochie in het nabijgelegen dorpje Tapac zijn lokale vertegenwoordigers van Mensen met een Missie gestart met het organiseren van workshops en culturele ontmoetingen. Hiermee proberen ze onder andere een einde te maken aan de besnijdenis van jonge vrouwen. Dat is moeilijk, want deze traditie is diep geworteld in de cultuur van de Tepeth.

Het verhaal van Nakuwem

Nakuwem is 14 jaar en kan daar over meepraten. “Toen mijn vader tegen me zei dat de tijd was aangebroken om me te laten besnijden, heb ik geweigerd. Ik heb gehoord dat het veel pijn doet en dat je er ziek van kunt worden. Mijn vader probeerde mij te dwingen, net als mijn vrienden. Ze zeiden dat ik nooit meer een man zou krijgen als ik me niet zou laten besnijden. Maar omdat ik gehoord heb dat vrouwenbesnijdenis sinds kort strafbaar is, heb ik mijn vader verteld dat hij hiervoor gearresteerd kan worden.”

Ze zeiden dat ik nooit meer een man zou krijgen als ik me niet zou laten besnijden.

Uiteindelijk heeft Nakuwem haar zin gekregen. En een aantal vriendinnen hebben zelfs haar voorbeeld gevolgd. Ik vraag Nakuwem of ze bang is dat ze als gevolg van haar keuze geen man meer zal vinden. Ze haalt onverschillig haar schouders op. “Nee hoor. Dat komt wel goed.” Wat een zelfvertrouwen heeft dit meisje!

Langzame bewustwording

Langzaam maar zeker beginnen de Tepeth zich bewust te worden van de gezondheidsrisico’s van vrouwenbesnijdenis. Jonge vrouwen als Nakuwem komen voor zichzelf op en weigeren zich nog langer te laten verminken. Met zang en dans over de risico’s van de besnijdenis proberen ze de rest van hun gemeenschap te overtuigen. Hun motto: laten we het goede van onze tradities behouden, maar het slechte veranderen.

Hun motto: goede tradities behouden, maar slechte veranderen.