26-10-2016

Het getekende leed van Janki

Vandaag zijn wij op bezoek bij een safe house voor vrouwen in Jakarta. De verhalen van de directrice en vrijwilligers zijn indrukwekkend.

Slachtoffers van vrouwenmishandeling noemen ze survivors. En de vrijwilligsters, zijn dat eigenlijk niet ook survivors? Er wordt verteld dat 1 op de 3 Indonesische vrouwen te maken krijgt met huiselijk geweld. Ik hoop maar dat dit niet echt waar is. Ook mensenhandel is een groot probleem. Onder valse voorwendselen worden, vaak vrouwen, gelokt naar een ander land. Zij denken dat zij daar een ‘normale’ baan zullen krijgen, maar belanden ongewild in de prostitutie of een andere vorm van gedwongen arbeid.

Eén op de drie Indonesische vrouwen krijgt te maken met huiselijk geweld.

Het verhaal van Janki

Directrice Imaculata vertelt, aan de hand van kleurige tekeningen die in het safe house hangen, het verhaal van de jonge analfabete Janki. Deze Indonesische vrouw is na haar ‘export’ naar Maleisië van de ene naar de andere handelaar doorgegeven, is vervolgens aangereden door een truck en brak al de botten in haar benen. Zij raakte haar geheugen grotendeels kwijt en zat moederziel alleen in een vreemd land.

Tekenen is één van de weinige manieren waarop zij haar emoties kwijt kan.

Zij wordt teruggestuurd naar Indonesië waar ze in het safe house terechtkomt.  Omdat ze haar geheugen kwijt is weet ze niet waar ze vandaan komt. Het kost de grootste moeite om haar familie terug te vinden.  En alsof het nog niet genoeg is: als haar familie uiteindelijk wordt gevonden, accepteren ze het meisje niet meer. Want voor haar zorgen kost geld. Tekenen is een van de weinige manieren waarop Janki haar emoties kwijt kan.

Het is maar een van de schrijnende verhalen die we te horen krijgen. We zijn er allemaal een beetje stil van.