26-10-2016

Geen slachtoffers, maar survivors

Bij Father Paul op bezoek in Jakarta, een lokale collega van Mensen met een Missie. Hij maakt deel uit van de VIVAT, een nationale religieuze koepel bestaande uit verschillende katholieke zuster- en priestercongregaties die werkzaam zijn in Indonesië en Oost-Timor. Zij zetten zich in voor de versterking en ontwikkeling van achtergestelde groepen.

Father Paul vertelde ons over de aandacht voor de ontwikkeling van de infrastructuur, human resources, industrie, onderwijs en gezondheidszorg in Indonesië. In de loop van de ochtend reden we naar een safe house, een opvang voor mishandelde vrouwen. In dit huis worden vrouwen opgevangen vanwege mishandeling, mensenhandel of huiselijk geweld. In dit huis hebben we niet over slachtoffers, maar over survivors, overlevenden. Dat zij zullen overleven! Een team van vrijwilligers vangt de vrouwen op. In het safe house krijgen de overlevenden 24 uur per dag hulp, ondersteuning en zorg. En zo nodig juridisch advies of hulp. Zij mogen het huis niet verlaten. Het huis staat ergens in het grote centrum van Jakarta.

In dit huis hebben we niet over slachtoffers, maar over survivors. 

Mishandeld door je echtgenoot

Ik sprak met een vrouw en haar dochter. Om privacyredenen noem ik geen namen en heb ik geen foto’s van haar gemaakt. Zij vertelde me dat ze 22 jaar getrouwd was; de eerste twee maanden had zij de allerliefste echtgenoot. Echter werd haar leven in de loop der jaren een hel. Elke dag werd ze mishandeld. En dit liep zo op dat ze op een gegeven moment dacht gek te gaan worden. Het begon met psychische mishandelingen. Vernederingen, dreigementen haar te gaan vermoorden. Ook lichamelijk geweld werd gebruikelijk. Kaakslagen en klappen tegen het hoofd maakten deel uit van het dagelijkse ritueel.

Elke dag werd zij vernederd, bedreigd en geslagen.

Bange dochter

Haar dochter van 15 jaar vertelde me dat ze altijd bang voor haar vader was. Een keer hoorde ze haar vader dreigen de keel van haar moeder door te gaan snijden. Ze heeft toen heel hard gegild. Gelukkig liep hij weg. Ook was haar dochter altijd bang om thuis van school te komen. Wat zou ze thuis kunnen verwachten? Heeft haar vader haar moeder pijn gedaan? Wat zou hij nu hebben aangericht? Zodra ze thuis kwam keek ze altijd rond of ze ergens bloed zag. Angstig dat ze haar moeder in een plas bloed zou vinden. In de loop der jaren werden de mishandelingen zwaarder. Zo vertelde mevrouw mij dat seksuele mishandeling ook erbij kwam. Haar dochter, schreeuwde het uit! Wat? Ze greep haar moeder bij haar arm. De tranen sprongen in haar ogen. “Dit wist ik niet”, zei ze. En greep haar moeder vast, alsof ze haar niet meer los wilde laten. Het werd mij ook even te veel. Hoe kan dit nu, vroeg ik mezelf. Hoe is het mogelijk dat ze haar verhaal aan mij kwijt wilde? Dankbaar knuffelde ik de moeder en dochter. We zullen wachten jou weer te kunnen ontmoeten zeiden ze. Dat ga ik zeker doen!

Hoe is het mogelijk dat ze haar verhaal aan mij kwijt wilde?