11-10-2016

Geen slachtoffer, maar een survivor, een overlevende!

Julie is van mijn leeftijd, maar voor me zit een vrouw die er veel ouder uit ziet. Ze is getekend voor het leven. Lang en dun is ze. Haar ogen stralen verdriet en pijn uit. Maar, ze is geen slachtoffer. Nee, ze is een overlevende van mensenhandel.

Ze vertelt haar verhaal tot in detail. Tussen de regels door voel ik dat er nog veel meer is gebeurd dan ze nu vertelt. Op momenten zie ik haar lichaam verkrampen en stromen de tranen over haar wangen. Het zakdoekje in haar handen wordt langzaam een vochtig propje zweet en tranen. Het valt op de grond en dan krijgt ze weer een nieuwe aangereikt van degene die naast haar zit.

Geld verdienen in Saoedi-Arabië

“Mijn jeugd was slecht, heel slecht. Ik heb alleen maar slechte herinneringen. Mijn vader was erg gewelddadig. Een keer ben ik zelfs bijna gedood door mijn vader. Ik heb alleen de basisschool gedaan. Daarna ben ik op mijn 15e getrouwd. Dit bleek ook een slechte, agressieve man te zijn. Op mijn 16e kreeg ik mijn eerste kind. Daarna kreeg ik nog 3 kinderen. Mijn kinderen zijn nu 24, 22, 14 en 11. We zijn erg arm, daarom besloot ik in 2014 om als huishoudelijke hulp naar Saoedi-Arabië te gaan. Ik moest weg om geld te verdienen en een nieuw leven te starten. Ik praatte met een ‘job agent’. Ik gaf hem mijn paspoort en hij regelde alles. Mijn vliegticket, mijn visum, en mijn contract van twee jaar.”

Een goede familie zou me misschien af en toe naar huis laten gaan

Alleen op de wereld

Haar heenreis bestaat vooral uit wachten en reizen. Wachten op de volgende vlucht. Wachten tot ze opgehaald wordt van het vliegveld. Ze is niet de enige. Dit kan niet anders dan georganiseerde mensenhandel zijn. Een bus volgeladen met mensen uit Kenia, Indonesië en andere landen. Ze rijden naar een gebouw met verschillende kamers. Voor elke etniciteit is er een kamer. Een paar bedden en een vies toilet. Daar moet ze weer wachten, terwijl ze een bed deelt met iemand anders. Totaal reist ze een dag of 3. Ze heeft amper kunnen eten. Ze voelt zich alleen en ellendig, niet wetende wat haar nog te wachten staat.

Je ziet de littekens nog steeds

“Mijn tas was weg. Ik had alleen nog wat ik aan had: jeans en een t-shirt. Ik kwam aan bij de familie waar ik ging werken. Mijn kleding was ‘haram’. Ik kreeg nieuwe kleren van de vrouw. Die waren veel te groot, waardoor mijn schouders steeds bloot vielen. Dat vond ik heel erg. En ik moest een hoofddoek dragen, terwijl het zo ontzettend heet was. Mijn telefoon was ik ook kwijt, ik vroeg hem terug.

Ze zeiden alleen maar dat alles wat er in Kenia gezegd was er niet meer toe deed, alleen alles wat er hier werd gezegd.

De vrouw belde mijn moeder, ik kon 10 seconden met haar praten. Dat was het. Daarna moest ik de wc schoonmaken. Die was echt heel smerig, van boven tot onder. Ik moest, ook al had ik pijn in mijn maag. Ik kreeg chemicaliën waar ik het mee moest doen. Die beten enorm in mijn handen. Je ziet het nog steeds: mijn rechterhand is veel lichter dan mijn linker.”

Als Julie niet wakker wordt

Het is nacht, eindelijk mocht Julie slapen. Op de grond in de zitkamer van de vrouwen. Elke nacht lopen hier mannen doorheen op weg naar hun eigen zitkamer. Hierdoor kan ze ’s nachts nauwelijks slapen. Of ze alleen wakker wordt gehouden door het geloop of dat ze haar ook op een andere manier lastig vallen, kan ik alleen maar raden. Maar ik vermoed dat er veel meer is gebeurd dan ze vertelt. Julie werkt drie maanden lang voor deze familie: wassen, strijken, schoonmaken etc. in verschillende huizen, van ’s morgens vroeg tot ’s nachts. Dan knapt het in haar, ze is doodziek. Haar baas gelooft haar niet. Tot ze de volgende ochtend niet wakker wordt. Ze brengen haar naar het ziekenhuis.

Eindelijk naar huis?

“De dokters werden erg kwaad op de familie. Ik zat heel dicht tegen een hartaanval aan. En ik was totaal verzwakt. In het huis kreeg ik alleen de restjes te eten. Niet wat over was in de pan, nee de restjes van de borden waar iedereen met z’n handen van gegeten had. Dat wilde ik niet. Ik at elke dag wat brood en dronk frisdrank. De artsen weigerden me te laten gaan. Ik kon zelfs mijn hoofd niet optillen om te eten.”

Mijn hart maakt een sprongetje: yes, de artsen gaan haar helpen! Ze mag terug naar huis! Eind goed, al goed. Julie vervolgt haar verhaal. Ik hoor haar praten, maar het dringt even niet meer bij mij binnen. Het is zo vreselijk. Dit is mensonterend. Dit is slavernij. Als ding behandelt. Hoe kan een mens dit een ander mens aandoen?! Julie vertelt dat ze weer in het ziekenhuis belandt. Mag ze dan nu eindelijk naar huis? Nee.

“Bidden tot God gaf mij de moed en kracht om door te gaan”

Mensenhandel

Voorlichtingsmateriaal over mensenhandel

“Nadat ik weer opgeknapt was, kwam ik weer bij een andere familie terecht. Daar was het nog veel erger. Naast het schoonhouden van twee huizen had ik dag en nacht de zorg over een tweeling van 6 maanden. De kinderen waren heel lief en onschuldig. Ze zagen mij als hun moeder. Maar ik werd er op aangekeken als eentje viel en pijn had. Dan kreeg ik ook klappen. Bidden tot God gaf mij moed en kracht om door te gaan.”

 

 

 

Julie gaat door en door met het vertellen van haar verhaal. Het is zoveel. Het wordt me te veel. Komt hier ooit een eind aan? Het antwoord is ja. Anders zou ze hier niet zitten.

Ik voel haar pijn, het topje van haar pijn. Het blijft nog de hele dag bij me. Ja, een dag bij mij. Een leven lang bij haar.

“Ik was anderhalf jaar weg, toen de familie aan mij vroeg wat ik wenste. De familie was erg gelovig en geloofde dat ze iets goeds moesten doen voor iemand die het slecht had. Ze dachten aan mij. Ik had maar 1 wens. ‘Ik wil met kerst mijn familie bezoeken’, zei ik. De familie maakte hun belofte waar: ik kon naar huis!”

Je begrijpt vast dat ze geen gebruik heeft gemaakt van het retourticket.

Ze is inmiddels bijna 10 maanden thuis.

Nu is ze thuis

“Ik voel nog elke dag, elke seconde wat de slavernij met mijn lichaam heeft gedaan. Het doet pijn. Toen ik weer thuis was, ben ik gaan googelen. Zo kwam ik bij de organisatie ‘HAART’ terecht.” Mensen met een Missie ondersteunt dit initiatief dat zich hardmaakt tegen mensenhandel en slachtoffers helpt. “Dankzij de counseling weet ik wie ik nu ben. Bij hen kan ik terecht om te praten over wat er is gebeurd. Bij mijn familie niet. Zij weten niet wat ik heb doorstaan.”

Ik schaam me, want ik heb in de tijd dat ik weg was geen geld voor mijn familie verdient. En dat is waar ze mij nu ook op aankijken.

Julie is weer terug bij haar man. Dat haar ouders vroeger uit elkaar zijn gegaan, vond ze nooit een goede zaak. Ze blijft bij haar man voor de kinderen, zoals zij het vroeger met haar ouders graag had gezien. Ze werkt als huishoudelijke hulp in verschillende huizen. En ze is een klein varkensproject gestart. Twee varkens heeft ze. Ze houdt ze om het vlees te kunnen verkopen. In de toekomst wil ze dit uitbreiden. Ik ben benieuwd of deze vrouw nog een sprankje hoop of misschien zelfs een droom voor de toekomst heeft. Haar antwoord maakt mij nederig.

I am happy with what I have: food on the table, a roof over our heads and my kids go to school. That’s all I need.

Ik hoop toch dat er een moment in haar leven komt waarop ze voor zichzelf zal kiezen en haar eigen leven kan leiden.

23-10-2017

Mensenshandel

Mensenhandel is een complex thema. Soms ‘helpt’ een mensenhandelaar duizenden vluchtelingen hun land te ontvluchten en naar een veiliger land te komen. Maar mensenhandel leidt ook tot gedwongen prostitutie en… lees verder

Reporter: Nienke van Duinkerken
Land: Kenia

20-10-2017

Bedankt!

Na twee weken door Kenia te hebben gereisd, vliegen we terug naar Nederland. Een bijzondere ervaring rijker. Ik wil alle donateurs bedanken voor hun steun aan deze projecten. Het zijn… lees verder

Reporter: Arnold Linnewiel
Land: Kenia