19-10-2016

Geen ramptoerist, maar reporter

Het heeft geregend. Iets waar ik bang voor was. Juist vandaag… Stel je voor. Een heuvel aan de rand van een miljoenenstad, bestaande uit roodbruine kleiachtige aarde. Volgebouwd met – ja wat zal ik het noemen – huisjes, nee hutjes met golfplaten daken en muren van dezelfde roodbruine klei.

Overal afval. Ja, echt overal. Zakjes, flesjes, luiers en ga zo maar door. Geen straten maar steegjes. Heuvel op, heuvel af. Met regelmatig een stroompje met bruin vervuild water. Hier wonen mensen. Vaders, moeders, jonge mannen, meisjes, kinderen, baby’s. Ik zou het niet kunnen, maar zij leven hier. En het heeft geregend. Die bruinrode aarde is nat, glad, modderig. De geur van pies en poep, de geur van kerosine en vuur, de geur van, nee ik wil het niet ruiken. Ik denk niet aan wat hier allemaal op de grond ligt. Ik zet stap voor stap mijn voeten voor elkaar en kijk goed waar ik ze neerzet. Want ik wil blijven staan, o wee als ik uitglijd.

Ik zie een kind zitten van een jaar of 3. Hij drinkt uit een metalen beker. Water zit er in, bruin water. Ik krijg een brok in mijn keel.

Een kijkje achter de schermen

Social worker Paula loopt voorop. We gaan een aantal meisjes bezoeken dat een vakopleiding volgt bij de Brothers of Saint Charles Lwanga, een van de projecten van Mensen met een Missie. Ik voel me vereerd dat ik dit mag meemaken: een kijkje ‘achter de schermen’ in de huisjes van de sloppenwijk. Twee meisjes lopen met ons mee. Ik ben ze dankbaar dat ze mij op de moeilijke, modderige stukken de hand reiken, zeker als we over een stroompje vervuild modderwater moeten springen.

Kibera, Nairobi

We komen bij Silvia, 23 jaar en moeder van een dochter van ruim 2 jaar. Naast haar dochter lopen er nog twee peuters rond. De ene is een neefje, de andere een buurjongen. Zijn moeder is vanmorgen vroeg vertrokken en heeft haar kind alleen thuisgelaten. Mag ik hier iets van vinden, of een oordeel over hebben? Mijn eerste reactie is ‘hoe is het mogelijk?!’, maar dan besef ik mij dat ik niet weet hoe het is om elke dag te worstelen met de vraag of ik vandaag mijn kinderen wel genoeg eten kan geven, of ik vandaag geld zal verdienen. Het is zo en gelukkig zijn er buren die ongevraagd het buurjongetje opvangen.

Hoop en moed

Silvia vertelt over de hoop en moed die ze door de opleiding heeft gekregen. Daarvoor was het een en al stress en ellende. Nu heeft ze een diploma en kan ze werken in de horeca. Een baan in die sector heeft ze nog niet, daar is ze naar op zoek. Tot die tijd werkt ze in een schoonmaakbedrijf. Haar doel is om Kibera uit te gaan en ergens anders te wonen, samen met haar dochter.

Support van haar familie is ver te zoeken. Door haar zwangerschap is er nog een mond te voeden.

De familie houdt de handen af van haar dochter. Silvia is kort geleden ergens anders in de slum gaan wonen, omdat het thuis niet meer ging. Ik zie een bepaalde droevigheid in haar ogen. Het doet me pijn en komt rechtstreeks bij mij binnen. En ik zie een sterke meid, die een duidelijk doel voor ogen heeft, voor haar zelf en voor haar dochter. Hou vol! Zet door! “Zie die hoop in je als een vlammetje en laat het altijd branden. Het geeft je kracht en moed om door te gaan.”, zeg ik tegen haar. Ze is dankbaar voor ons bezoek. Het ga je goed, Silvia!

De andere kant

Tja. Bang voor de modderige, stinkende slum waar ik niet wil uitglijden. Eén ochtend. Het is niet eerlijk. Deze mensen lopen hier elke dag, slapen hier elke nacht. Ik snap mijn gevoel vooraf, en ik zie ook de andere kant. Het voelt namelijk goed om hier een ochtend te zijn. Om te zien en te horen hoe de bewoners van de sloppenwijk leven. Niet als ramptoerist, maar als reporter. Als verbindende factor tussen de meisjes uit de slum en wij hier in Nederland.

 

23-10-2017

Mensenshandel

Mensenhandel is een complex thema. Soms ‘helpt’ een mensenhandelaar duizenden vluchtelingen hun land te ontvluchten en naar een veiliger land te komen. Maar mensenhandel leidt ook tot gedwongen prostitutie en… lees verder

Reporter: Nienke van Duinkerken
Land: Kenia

20-10-2017

Bedankt!

Na twee weken door Kenia te hebben gereisd, vliegen we terug naar Nederland. Een bijzondere ervaring rijker. Ik wil alle donateurs bedanken voor hun steun aan deze projecten. Het zijn… lees verder

Reporter: Arnold Linnewiel
Land: Kenia