17-07-2017

Emilio’s visie op vluchtelingenproblematiek

In het vluchtelingenkamp Kiryandongo, ten zuiden van Gulu, spreek ik met Emilio. Hij begint spontaan tegen mij te praten over de situatie in de kampen.

Ik pak meteen mijn aantekeningenschrift; want hij heeft mij iets belangrijks te vertellen, zegt hij. Emilio woont sinds 1989 in het kamp. Destijds was er nog genoeg land om te verdelen, zodat je in je onderhoud kon voorzien en je kinderen te eten kon geven. Ook waren er studiebeurzen, waardoor Emilio in staat was te studeren voor leraar.

Emilio kon studeren voor leraar dankzij een studiebeurs.

Verslechterde situatie

In 2007 was er een tijdelijke vrede in Sudan en werden vluchtelingen terug gestuurd. Helaas duurde de vrede maar drie jaar. Massaal vluchtten de mensen weer terug naar Uganda. “De situatie is sindsdien erg veranderd voor vluchtelingen,” vertelt Emilio. “Er is niet meer genoeg land. Mensen kunnen hierdoor weinig of niets verbouwen waardoor er nauwelijks eten is. Ook blijft er niets over om te verkopen. Schoolgeld voor kinderen betalen zit er voor velen niet meer in.”

Marleen in vluchtelingenkamp Kiryandongo

 

Meer aandacht voor vluchtelingen

Volgens Emilio is Uganda een prachtig land met goede mensen en een welwillende regering. Maar er zou veel meer aandacht moeten zijn voor vluchtelingen. Bevlogen vertelt hij wat er volgens hem moet gebeuren: “Het salaris voor vluchtelingen die werken in het kamp moet omhoog. Zodat mensen een bestaan kunnen opbouwen. Ook moeten studiebeurzen opnieuw ingevoerd worden, zodat mensen een vak kunnen leren.”

Het salaris voor vluchtelingen die werken in het kamp moet omhoog.

Stem geven

Tot slot zegt Emilio: “Geef vluchtelingen een stem!” Hij drukt mij op het hart deze boodschap uit te dragen, zodat er bewustzijn wordt gecreëerd over de situatie in de vluchtelingenkampen in Uganda. Dat is wel het minste wat ik kan doen…

Geef vluchtelingen een stem!