16-02-2018

Deel 2: Een toekomst voor de tribe

Bureaucratie ten top!

Mini praat over de wetgeving in haar land. Sinds jaren strijdt ze voor grond. De overheid maakt dit in principe mogelijk, maar de papiermolen zorgt voor vertraging. Daarbij heeft Mini dagelijks ook nog met uitbuiting, pesterijen en corruptie te maken.   

Wachten op een huis

De overheid ondersteunt tribe-gezinnen in de bouw van een huis, door per gezin 20 vierkante meter bouwgrond aan te kopen. Ondersteuning in het leveren van materialen ontbreekt. Ook zijn er vaak geen goede aanvoerwegen. Daardoor verloopt de bouw van een huis moeizaam. Het kan wel tien jaar duren voordat een huis gebouwd kan worden. Soms staan er na al die jaren een paar palen met een dak, waarin de gaten zijn te tellen…

In Mini’s tribe, de Paniya gemeenschap, heeft iedereen een huis, maar in de naastgelegen tribe moeten velen het zonder huis doen. Er wordt geslapen naast het vuur op de grond.

Op papier kan iedereen in India een geweldig leven hebben met alle voorzieningen die nodig zijn, want er zijn mooie en goede wetten. In de praktijk zijn er zoveel ‘maren’ en obstakels, dat het voor veel mensen tegelijkertijd niet haalbaar is om van de voorzieningen gebruik te maken.

“Veel zaken worden uiteindelijk uitgevochten worden in de rechtszaal. De kennis ontbreekt en de corruptie is groot”, aldus Mini. “We hebben mensen nodig die ons attenderen op onze rechten in de samenleving.”

De vertaalster (links) maakt het mogelijk dat Mascha (rechts) en Mini met elkaar kunnen praten.

Een plek om te studeren en slapen

Als ik naar haar dromen vraag, zoekt Mini naar de juiste omschrijving. Uiteindelijk zegt ze overtuigd:

“Ik wil een plek voor kinderen van de gemeenschap, een plek waar ze kunnen studeren en slapen. En ik wil een cultureel centrum, met een bibliotheek en andere faciliteiten. Ik wil een plek waar iedereen samenkomt.”

Ik geef haar een compliment over haar kracht. Verlegen glimlacht ze.

Hoe het zit met de regels rondom de liefde en de vrije keuze van een partner?

Ik ben benieuwd hoe het met haar kinderen gaat. Trots vertelt ze dat die op verschillende plekken wonen en werken en hun eigen weg gaan.

Ik waag me nog aan een voor mij belangrijke vraag. Eentje die alles met gelijkheid en vrijheid te maken heeft: Hoe het zit met de regels rondom de liefde en de vrije keuze van een partner?

Commitment staat bovenaan en gaat voor persoonlijke vrijheid.

Ongemakkelijk schuift ze met haar lichaam heen en weer. Er verschijnt een klein glimlachje. Ze laat weten dat dit volgens de regels van de gemeenschap niet kan. “Het gaat niet om mijn persoonlijke wens en voorkeur. Commitment staat bovenaan en gaat voor persoonlijke vrijheid”, aldus Mini.

Visitekaartje

Na een krap half uurtje kijkt ze op haar horloge. Ze moet gaan. De vertaler overhandigt haar een visitekaartje, voor hulp als ze problemen ervaart.
De vertaler is werkzaam voor een lokale partneroganisatie van Mensen met een Missie, bestaande uit een groep advocaten die Adivasi mensen (een overkoepelende naam voor mensen uit verschillende gemeenschappen) helpen op te komen voor hun rechten.

Ik neem afscheid van een vrije vrouw die opkomt voor haar tribe en met vertrouwen de toekomst tegemoet gaat. Ik heb er alle vertrouwen in dat deze vrouw haar leven lang blijft vechten voor de rechten van haar volk.

Beeld: Linda Veldhuizen

Wil je ook een bijdrage leveren  aan een betere toekomst voor tribes in India?
Een donatie is van harte welkom

Lees ook deel 1 Een toekomst voor de tribe