16-02-2018

Deel 1: Een toekomst voor de tribe

Onze blikken treffen elkaar en lichtelijk verlegen kijkt ze me aan. Mini, een krachtige 43-jarige vrouw uit Wayanad in India en ik. We zijn twee vreemden die voor even deelgenoot zijn van elkaars leven, zittend aan een oude schooltafel.

Gemengde gevoelens van ongemak en respect vullen mijn lichaam. De verbinding is gemaakt, met de vertaler aan onze zijde. Mini deelt openlijk haar worsteling in de maatschappij waarin ze leeft.

 

Grond om op te bouwen

Ze is het hoofd van een gezin van zes kinderen, en ook het hoofd van de Paniya-gemeenschap. Een gemeenschap aan de zijlijn van de samenleving met weinig tot geen eigen grond om huizen op te bouwen. Kinderen gaan niet of nauwelijks naar school. Als ik vraag wat haar ertoe beweegt om zich in te zetten voor haar gemeenschap, zegt ze:

Nobody guides them, ik wil dat ze een toekomst hebben.

Mini is als lid gekozen door de mensen uit haar gemeenschap, of tribe, zoals zij zegt. Ze is als hoofdlid gekozen, om te strijden voor hun rechten waarvan ze anno 2018 gebruik kunnen maken. In de praktijk laat de uitvoering van deze wet helaas te wensen over.

Mini zet zich in voor een beter leven van Paniya-gemeenschap waartoe zij behoort. 

Je moet een lange adem hebben.

Mini heeft als een van de weinigen haar school afgerond. De mensen om haar heen zijn vroegtijdig gestopt vanwege slecht aangelegde wegen. “Drop-outs” worden ze ook wel genoemd.

Kinderen moeten, onder de snikhete zon en zonder verkoeling, vele kilometers wandelen naar school . De eerste jaren zijn de kilometers nog te overzien, maar hoe meer jaren onderwijs, hoe verder de afstand naar de dichtstbijzijnde locatie. Voor velen een reden om af te haken. “Je moet een lange adem hebben”, aldus Mini.

Verdreven uit het bos

Mini kent de klappen van de zweep en wil een toekomst voor de kinderen uit haar tribe. Hun oorspronkelijke geschiedenis ligt in het bos, daar was hun thuis. Uiteindelijk moesten ze deze plek verlaten, mede omdat het bos niet meer voor algemeen gebruik was. “De lokale overheid verdrijft de mensen, waardoor we elders komen te wonen.”

Toilet voor andere behoeften

De overheid bood ook hulp. Zo bouwde ze toiletvoorzieningen. De tribes hadden alleen geen idee waarvoor deze voorziening diende. De plek waar zij hun behoeften zou moeten doen, kreeg onbedoeld een heel andere bestemming. Gezinnen namen hun intrek in de kleine gebouwtjes, om er te koken, slapen en bescherming te zoeken.

Beeld: Linda Veldhuizen

Wil je net als Mini, Mascha en Linda bijdragen aan een betere toekomst voor tribes in India?
Een donatie is van harte welkom

 

Lees ook Deel 2 Een toekomst voor de tribe