17-11-2015

De ‘Afrikaanse weg’ is een levenskunst!

Reporter Carola Rossing reisde met ons mee naar Kameroen. Een indrukwekkende reis door een bijzonder land. In dit blog beschrijft zij haar ervaringen.

Soms klopt de ziel op je deur. Toen ik de uitnodiging las ‘Ga je mee als reporter naar Kameroen?’  begon alles te tintelen. Yes! Ik was nog nooit in Sub-Sahara Afrika geweest en nam het alledaagse leven en de bijzondere ontmoetingen als een spons in me op. De groep was mijn veilige bedding. We kregen de gouden kans om een stukje Afrikaanse samenleving van binnenuit te ervaren. Elk project bracht weer een nieuw perspectief. Nu ik weer thuis ben, zie ik Kameroen als een denkbeeldig huis, waarin onze reportersgroep op verschillende etages, door meerdere ruimtes, werd rondgeleid. Het begon ondergronds…

Vergeten gevangenen

Direct na aankomst dalen we af naar de kelders van het bestaan. Naar de naargeestige duistere grotten van de Kameroense gevangenis. Na twee locaties bezocht te hebben, voelt de hele groep zich redelijk ontredderd. De menselijke maat is er ver te zoek. Tekort aan voeding, hygiëne, ruimte en voortgang van rechtsgang maken de gevangenen tot een slechter mens als ze eruit komen. Aldus een ex-gevangene, die vol rancune zit en aangeeft dat je er zomaar ‘vergeten’ kunt worden. We horen verhalen die het existentiële licht niet verdragen. In de gevangenis bezwijk ik onder enkele kille, holle, levenloze ogen; het is of ik in de nacht van hun ziel kijk, waar alle hoop is opgegeven. Ik kan alleen maar een diepe buiging vol compassie maken, in alle nederigheid, voor het lijden dat deze gevangenen moeten ondergaan. En ik voel enorm veel respect voor de mensen die uit charity belangeloos voor deze medemensen klaar staan.

Zorgen dat die waterput er wél komt

Onze reis gaat verder. Voor we goed en wel deze intense indrukken kunnen verwerken, rijden we door een oogverblindend mooi landschap. Rijk begroeid, groen, vol tropische en weelderige gewassen, vlinders en vogels, met her en der rode zandweggetjes naar de verderop gelegen dorpen. Met het volgende project komen we op de begane grond van het huis. Hier werken lokale changemakers aan een nieuw maatschappelijk fundament. Wij ontmoeten de leden van Dynamique Mondiale des Jeunes (DMJ), een organisatie die zich inzet tegen corruptie. In dit land, waar overheidsgelden en plannen vaak onzichtbaar verdwijnen of stranden, leren ze de jongeren om aanbestedingen en afspraken te monitoren. Zodat die weg of elektriciteit, waterput, school of dat ziekenhuis er wél komt! Het is hoopvol om te zien hoe ‘de bestuurders van de toekomst’ mondig worden gemaakt, de ambtelijke wegen leren kennen die ze moeten bewandelen en via controle en lobby integere voortgang in lokale bouwprojecten weten te bewerkstelligen.

Stap voor stap ontwikkelen

Niet zozeer wat ze doen, maar de wijze waarop vind ik ronduit inspirerend. Stukje bij beetje, stap voor stap komt ontwikkeling op gang. Moeilijkheden horen erbij. Waar wij revolutie als oplossing zien (weg met dat dictatoriaal regime!), gaan zij voor evolutie. Vol geduld, toewijding, veerkracht en geloof. Ik word geraakt door hun ‘zachte kracht’! Ze accepteren en erkennen waar ze zijn, en weten ‘lijden’ te transformeren in ‘leiden’. Van slachtofferschap naar meesterschap. Niet in gevecht met zichzelf of de omgeving, niet bezig met aanzien, prestatie of gewin. Maar ze koersen vanuit vertrouwen, ook al zien ze niet direct resultaat. Het gaan van deze ‘Afrikaanse weg’ ervaar ik als een levenskunst die absoluut verrijkend is voor ons eigen bestaan!