27-02-2017

Dalit: gebukt het leven in stappen

Door het kastensysteem speelt in India een vorm van segregatie en klassendiscriminatie waarvan de meeste mensen denken dat het ergens vorige eeuw opgehouden is. Net als tijdens de apartheid in Zuid-Afrika, de aanloopfase naar de Holocaust en de rassenscheiding in de VS is rassendiscriminatie in India aan de orde van de dag.

Er zijn nul verschillen tussen Dalits en de andere kasten in India aan te wijzen. De enige maatstaf is de familie waarin je bent geboren. Is dat toevallig een Dalit-familie, dan heb je pech en ga je vrijwel zeker een leven van vernedering, discriminatie en ontbering tegemoet.

Ben je toevallig in een Dalit familie geboren, ga je vrijwel zeker een leven van vernedering, discriminatie en ontbering tegemoet.

Onaanraakbaar

Om enigszins te kunnen begrijpen waarom deze discriminerende indeling zo diep verankerd is in de maatschappij, moet je weten dat de Indiase samenleving vrijwel compleet gebaseerd is op en voortgekomen uit het Hindoeïstische geloof, wat het kastenstelsel meebracht. De Brahmanen, de hoogste kaste, zijn ontstaan vanuit het hoofd van Purush, de eerste man volgens het Hindoeïsme. De Kshatriyas stammen uit zijn schouders, de Vaisyas uit zijn dijbenen en de Sudras uit zijn voeten. De Dalits stammen echter helemaal niet uit Purush, en zijn dus niet rein, oftewel letterlijk en figuurlijk onaanraakbaar.

Geen toevallige voorvallen

Tijdens onze reis hoor ik concrete voorbeelden van de discriminatie in het dagelijks leven van Dalits. Dit zijn geen toevallige voorvallen, dit zijn slechts een paar van de talloze ‘kleine’ dingen in de Indiase samenleving waaruit de diepgaande minachting voor de Dalits blijkt. Zo hing er bijvoorbeeld tot een jaar geleden bij de belangrijkste tempel van Trichy (een stad in het zuiden van India) een bord met daarop de tekst: ‘verboden voor honden en Dalits’.

Een veilige plek waar iedereen welkom is

In Marungapuri, een stad in Zuid-Oost India, ontmoeten we de medewerkers van Mahalir Vidiyal Trust (MVT). Deze partnerorganisatie van Mensen met een Missie biedt op verschillende manieren hulp aan Dalits. Zo helpen ze bij rechterlijke zaken, bieden (wees)kinderen onderdak en onderwijs, en zijn bovenal een veilige plek waar iedereen altijd welkom is. Met hen bezoeken we Dalit-dorpjes waar de bewoners hun ervaringen vertellen. Het is best bijzonder dat deze verhalen verteld worden; vooral Dalits worden namelijk niet geacht te spreken over de kastendiscriminatie.

Dalits worden niet geacht te spreken over de kastendiscriminatie.

Doodsbedreigingen

Dhamalexmi, een Dalitvrouw, vertelt dat ze een tijdje terug ergens thee ging drinken. Toen ze klaar was, werd haar glas afgewassen en daarna gegeven aan een vrouw van een hoge kaste. De vrouw weigerde uit datzelfde glas te drinken, begon een gevecht en takelde Dhamalexmi in haar gezicht toe. Met een medewerker van MVT ging Dhamalexmi naar de politie en spande ze een zaak aan tegen de vrouw. Zeven jaar gevangenisstraf had zij officieel kunnen krijgen voor deze ‘hate crime’, maar omdat de politierechter ook van een hogere kaste was, gaf hij haar slechts 12 dagen in de cel. De vrouw reageerde op de situatie door serieuze doodsbedreigingen af te vuren op Dhamalexmi.

Dhamalexmi vertelt haar verhaal

De overheid doet niets

In een ander dorp ontmoeten we Tangeraj (37) en zijn vrouw Dapathi (30). Zij wonen met hun kinderen in een huis dat langzaam instort. Twintig jaar geleden heeft de overheid, onder andere voor hen, een paar huizen in het dorp laten bouwen, omdat het merendeel van de inwoners in zelfgebouwde hutjes moest wonen. Al zes jaar vallen er regelmatig stukken beton uit het dak.

Het instortende dak

De overheid doet niets, al dringen de bewoners daar al die tijd (met hulp van MVT) op aan. Sinds de vijftienjarige dochter van Tangeraj en Dapathi twee maanden geleden gewond raakte door een brokstuk, hebben ze haar bij een oom ondergebracht. Voor de rest van het gezin hebben ze naast hun “huis” een hut gebouwd. Deze is echter ook ingestort. Dan maar sparen en zelf een huis bouwen, zeggen ze. Ik hoor van Sister Lily, één van de oprichtsters van MVT, dat vader en moeder beiden minimumloon (zo’n twee euro per dag) verdienen. Het wordt dus lang sparen, glimlacht ze.

De overheid doet, ondanks het aandringen van de bewoners, niets.

In het laatste Dalitdorpje dat we bezoeken, heeft het grootste deel van de huisjes hele lage ingangen. De dorpshoofden vertellen dat dat zo is omdat Dalits “gebukt het leven in moeten stappen”. Huisjes die niet zo gebouwd werden, zijn in brand gestoken.

De huisjes met lage ingangen

Het wordt ons in Nederland niet op school geleerd

Het schrijnende aan deze situatie vind ik dat vrijwel niemand er van weet. Bijna 20 procent van de Indiase bevolking is Dalit. We hebben het hier dus over de discriminatie van ca. 260 miljoen mensen. Het wordt ons niet op school geleerd, op de internationale politieke agenda schijnt het niet echt voor te komen. Is het ondertussen oud nieuws of is het nooit nieuws geweest? Het is de apartheid all over again, op veel grotere schaal en met veel minder bekendheid.

Het schrijnende aan deze situatie vind ik, dat vrijwel niemand er van weet.

Wil jij net als Joop opkomen voor de Dalits?

Doneer