26-11-2015

Bij onze lurven gegrepen!

Terug in Brussel stonden we pas weer stil

“Gut, ik had niet verwacht dat je al weer thuis zou zijn. Je bent nauwelijks weggeweest!”, “Jeetje ben je er al weer? De tijd is zeker opgevlogen?” waren opmerkingen die ik bij terugkomst te horen kreeg. En nee, zo was het helemaal niet, ik heb het gevoel dat ik minstens een maand ben weggeweest terwijl het maar twaalf dagen waren.

Ik heb in een soort snelkookpan gezeten: de juiste ingrediënten erin; een strak plan en goede mensen. Een vol en boeiend programma waarmee alles flink onder druk werd gezet zodat het resultaat geweldig werd en niet te onderscheiden van een reis van een maand!

Een snelkookpan, een roller coaster, emotionele achtbaan

Een belevenis die je als toerist of zelfs als Kameroener niet snel meemaakt omdat je niet de ingangen hebt die wij wel hadden door Mensen met een Missie; een insiderservaring. Het leek op een excursie maar op een excursie ben je een toeschouwer terwijl wij op deze reis zo bij onze lurven gegrepen werden dat er nog maar weinig overbleef van de afstandelijkheid van een toeschouwer. En het ging maar door, het ging maar door….

Reisgenoten én lotgenoten

We hadden elkaar pas eenmaal ontmoet voor we elkaar troffen op het vliegveld van Yaoundé. Acht mensen, heel verschillend van leeftijd en achtergrond. Dat vond ik best spannend want er zou er maar eentje bij zijn waarmee het niet klikt! Maar ook dat ging wonderbaarlijk goed. Er was geen tijd voor oppervlakkige praatjes; we maakten zoveel mee waardoor we gelijk de diepte ingingen. We waren reisgenoten én lotgenoten; regelmatig moesten we elkaar vasthouden en ondersteunen op deze wilde rit.

Écht Afrika

Ik kende Afrika van vijfentwintig jaar geleden. Mijn dochters zeiden: “Mam, Afrika is zo veranderd, je zal nog maar weinig herkennen.” En ja, gelukkig is er minder armoede, meer mensen bezitten een auto waardoor er zelfs stoplichten zijn en files. Ook reden er veel motoren rond die ook geparkeerd stonden voor lemen huisjes. Maar voor mij was het echt Afrika, heel herkenbaar; een weerzien.

De geur van houtvuur, eucalyptusbomen, lichamen, de geuren van de aarde, gegrilld vlees. Alle prachtige kleuren van mensen, Afrikaanse stoffen, Afrikaanse luchten; adembenemend en vertrouwd voor mij. Afrika prikkelt je zintuigen maximaal!

Bewustwording

En wat hebben wij veel gedreven en optimistische mensen ontmoet! Mensen die geloven in de toekomst van hun land ondanks alles wat er mis gaat. De projecten die we bezochten waren dan ook succesvol; soms groots; zoals vredesinitiatieven tussen strijdende stammen en een gevecht tegen corruptie door jongeren. Soms wat meer op kleine schaal zoals de groepen van ‘Justice and Peace’ die gevangenen ondersteunden, vrouwengroepen trainden om te bemiddelen bij huiselijk geweld of vrouwen steunden die samen een stuk grond bewerkten voor extra inkomsten.

Ze straalden allemaal als ze over hun initiatieven vertelden; stuk voor stuk trotse mensen! Ik denk dat alle projecten uiteindelijk gingen over bewustwording; bewust worden van eigen kracht én macht om zaken te veranderen. De bevolking is de motor die de processen in gang zet en laat doorlopen. Mensen met een Missie geeft brandstof en moedigt aan om door te gaan. Daar waren wij getuigen van en dat heeft op mij een diepe indruk achtergelaten.

Annemiek Veenhuizen